این خاطره واقعی است :
دوستی ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯿﮑﺮﺩ ﮐﻪ ﺗﻮ ﯾﮑﯽ
ﺍﺯ ﻋﻤﻠﯿﺎﺕ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺷﺐ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﯽ ﺷﺪ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﺟﺎﯼ ﻋﺒﻮﺭ ﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﻣﯿﻦ
ﮔﺬﺍﺭﯼ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ... ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻮﺩﯾﻢ ﺍﺯ ﺍﻭﻧﺠﺎ ﺭﺩ ﺑﺸﯿﻢ ﭼﺎﺭﻩ ﺍﯼ ﺟﺰ ﺍﯾﻦ ﻧﺪﺍﺷﺘﯿﻢ .
ﮔﻔﺘﯿﻢ ﮐﯽ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﻣﯿﺸﻪ ﺭﺍﻩ ﺭﻭ ﺑﺎﺯ ﮐﻨﻪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﻧﯿﻢ ﻋﺒﻮﺭ ﮐﻨﯿﻢ ؟ ﭼﻨﺪﺗﺎ ﺍﺯ ﺭﺯﻣﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﺷﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺭﺍﻩ ﺭﻭ ﺑﺎﺯ ﮐﻨﻨﺪ ... ﻭﻗﺘﯽ ﻣﯿﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺭﺍﻩ ﺑﺎﺯ ﮐﻨﻨﺪ ﻣﯿﺪﻭﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻤﯽ ﻣﻮﻧﻨﺪ . ﭼﻮﻥ ﺑﺎ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﻫﺮ ﻣﯿﻦ ﺩﺳﺖ ، ﭘﺎ ، ﺳﺮ ، ﺑﺪﻥ ﯾﮏ ﺟﺎ ﻣﺘﻼﺷﯽ ﻣﯿﺸﻮﺩ ! ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﻫﺎ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻢ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻥ ﺭﺍﻩ ... ﺻﺪﺍﯼ ﻣﯿﻦ ﻣﯽ ﺁﻣﺪ . ﻫﻤﯿﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﻡ ﯾﮑﯽ ﺩﺍﺭﻩ ﺑﺮ ﻣﯿﮕﺮﺩﻩ ! ﮔﻔﺘﻢ ﺷﺎﯾﺪ ﺗﺮﺳﯿﺪﻩ ! ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺟﺎﻥ ﻋﺰﯾﺰﻩ ﻭ ﻋﺰﯾﺰﯼ ﺟﺎﻥ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪﻩ ﺑﺮﮔﺮﺩﻩ ... ﮔﻔﺘﻢ ﺧﻮﺩﻣﻮ ﻧﺸﻮﻥ ﻧﺪﻡ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺒﯿﻨﻪ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺑﮑﺸﻪ ! ﺑﻌﺪ ﭼﻨﺪ ﺩﻗﯿﻘﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﻡ ﯾﮑﯽ ﺩﺍﺭﻩ ﻣﯿﺮﻩ ﺳﻤﺖ ﻣﺤﻞ ﻣﯿﻦ ﮔﺬﺍﺭﯼ ﺷﺪﻩ .. ﺭﻓﺘﻢ ﺳﻤﺘﺶ ﮔﻔﺘﻢ ﻭﺍﯾﺴﺎ ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺮﯼ ؟ ﮔﻔﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﻣﯿﺮﻡ ﻣﺤﻞ ﻣﯿﻦ ﮔﺬﺍﺭﯼ ﺷﺪﻩ ﺩﯾﮕﻪ !! ﮔﻔﺘﻢ ﺗﻮ ﺟﺰﻭ ﮐﺴﺎنی ﺑﻮﺩﯼ ﮐﻪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﭼﺮﺍ ﺑﺮﮔﺸﺘﯽ ؟! ﮔﻔﺖ : ﺁﺧﻪ ﭘﻮﺗﯿﻨﻢ ﻧﻮ (ﺗﺎﺯﻩ ) ﺑﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺍﻭﻧﻮ ﺩﺭ ﺑﯿﺎﺭﻡ ﺑﺎ ﺟﻮﺭﺍﺏ ﺑﺮﻡ ﻭ ﺑﯿﺖ ﺍﻟﻤﺎﻝ ﺣﯿﻒ ﻭ ﻣﯿﻞ ﻧﺸﻮﺩ . ﺍﻭﻥ ﭘﻮﺗﯿﻦ ﺑﻤﻮﻧﻪ ﯾﮑﯽ ﺩﯾﮕﻪ ﺍﺯﺵ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻪ !!!... کیا رفتن و بیت المال رو گذاشتن واسه کیا؟؟؟!!!!
